Zolderkamerpoëet

Driftig zat hij te dichten op de zolderkamer. Hij had het geroep wel gehoord beneden aan de trap maar kon nu even niet stoppen. Hij voelde zich net zo verdomd poëtisch. Het was geen sonnet dat hij tevoorschijn had getypt op zijn laptopscherm, wel iets vernieuwend, fris, frivool. De dwingende sonnetstructuur zou zijn dichterlijkheid ook te veel beklemmen, bedacht hij net toen de deur openzwiepte. Hij had haar de trap niet horen opkomen.

Een walm sigarettenrook kwam haar tegemoet. Zonder aarzelen liep ze naar binnen, schoof de velux open. De overvolle assenbak leegde ze in de prullenmand. De halflege fles rode wijn en het lege glas ruimde ze van zijn bureau terwijl ze een blik wierp op het laptopscherm. 

Jij bent als een bloem

Ploem ploem

‘Mooi, schat.’ Ze gaf hem een kus op de wang. ‘Kom je nu eten?’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s